Wijziging op wijziging op wijziging, onrust en onrust en onrust….volgt u het nog allemaal?

Nadat we recent het ceremoniële spektakel van Prinsjesdag mee hebben mogen maken vinden op dit moment in de Tweede Kamer debatten plaats over de diverse begrotingen van de verschillende ministeries. Piketpaaltjes worden geslagen en politici gebruiken dit podium vooral om zichzelf dan wel hun partij te promoten. De campagne voor de verkiezingen van 2017 (of mogelijk eerder) is gestart.

Schrijnend is het om te zien dat er niet tot nauwelijks een visie gepresenteerd kan worden over waar we zouden moeten staan over laten we zeggen 10 jaar. De horizon van de gemiddelde politicus beperkt zich tot het acht uur journaal. Krijg ik met mijn standpunt de gewenste media aandacht zodat mijn partij zich verder kan profileren? Welke aandacht dat dan ook maar moge zijn.

Natuurlijk zijn er gelukkig uitzonderingen, maar helaas is dit wel het algemene beeld. Gedreven door onder andere opiniepeilingen (kunnen we niet gewoon stoppen met die onzin, de enige echte peiling is met de verkiezingen) en het digitale landschap is het van belang te ‘scoren’. Niet meteen inhoudelijk maar vooral aandacht. Lang geleden al zeer treffend in beeld gebracht door Arjen Ederveen in ‘ 30 minuten vanwege Maartje’ (https://gekkermoethetnietworden.wordpress.com/tag/nova/) .

Het zorgelijke van dit alles is dat Nederland zo niet structureel gaat her- en omvormen. We zijn teveel gegijzeld door de actualiteit – of zo u wilt waan – van de dag waardoor onze bestuurders klaarblijkelijk niet de tijd en mogelijkheid hebben om daadwerkelijk maatregelen te nemen die Nederland structureel verder helpen. Er wordt teveel geregeerd op basis van incidenten waardoor maatregelen worden genomen die geen samenhang hebben met het grotere geheel.

En dan wijzen we met ons allen naar onze volksvertegenwoordigers. Zij maken er immers een puinhoop van. Maar is dat werkelijk zo? U en ik hebben daar immers de grootste invloed op. Doordat wij bepalen wie ons vertegenwoordigd. En doordat we ze niet tot nauwelijks ruimte geven. De electorale versnippering is nog nooit zo groot geweest en door de actuele vluchtelingencrisis dreigt die versnippering alleen maar groter te worden.

Ik heb eerder opgeroepen dat het mij een lief ding waard zou zijn wanneer we zouden overgaan naar een zakenkabinet. Een kabinet dat zich niet laat leiden door dagkoersen. Een kabinet die bijvoorbeeld structureel het belastingstelsel durft te hervormen. Een kabinet die een structurele visie en oplossing gaat uitwerken voor de grote stroom vluchtelingen. Alleen dan kan Nederland stappen zetten. Duurzame stappen. Stappen die voor iedereen duidelijk zullen zijn en niet morgen ‘ineens’ weer anders zullen zijn. Dat zal soms leiden tot wellicht pijnlijke of minder prettige maatregelen. Regeren en besturen houdt namelijk ook in het lef hebben om tegen de stroom en het sentiment in te varen.

De onrust is groot in Nederland op velerlei terreinen. En die onrust is zo groot dat gisteren de staatssecretaris van justitie werd belaagd in Oranje. Omdat hij een besluit heeft genomen onder grote (tijds)druk. Er namelijk nu nog niet een visie ligt hoe we met deze grote instroom om zullen gaan.

Ik moest terugdenken aan de tijd van Fortuin. Ook toen werden politici belaagd. En we hebben gezien waar dat toe heeft geleid.

Laten we met ons allen bij onszelf te rade gaan. En ons beseffen dat de wijze waarop wij nu worden bestuurd door ons zelf wordt veroorzaakt. Dus ophouden met wijzen, maar zelf de verantwoordelijkheid nemen. En dat betekent onze bestuurders de ruimte te geven om daadwerkelijk te besturen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *